Filmy - historia powstawania

Film – utwór audiowizualny, sk³adaj±cy siê ze scen, które z kolei sk³adaj± siê z jednego lub wiêcej (do kilkudziesiêciu) ujêæ. Pierwotnie filmy wy¶wietlano w kinach, wspó³cze¶nie równie¿ w telewizji i za pomoc± innych urz±dzeñ, takich jak magnetowidy, odtwarzacz DVD, Blu-ray i komputery. Podstawowy no¶nik, na którym jest utrwalany i z którego wy¶wietla siê film to ¶wiat³oczu³a b³ona fotograficzna 35 mm. Na ta¶mie filmowej obraz jest zapisany w postaci pojedynczych kadrów, przesuwaj±cych siê w projektorze kinowym z prêdko¶ci± 24 klatek na sekundê (w epoce kina niemego by³o to 16 klatek na sekundê). Coraz rzadziej s± stosowane inne szeroko¶ci ta¶my – 70, 16, 8 mm i super 16 i super 8. Zw³aszcza dla potrzeb telewizji filmy rejestruje siê tak¿e na no¶nikach magnetycznych (Beta SP) i cyfrowych (Beta cyfrowa, DVCAM, High Definition). Wiêkszo¶æ wspó³czesnych filmów jest ud¼wiêkowiona – to znaczy posiada d¼wiêk ¶ci¶le zsynchronizowany z obrazem. Dawniej popularne by³y filmy nieme, na których wszystkie teksty pojawia³y siê w formie napisów. W historii filmu istnia³o kilka momentów prze³omowych. Pierwszym z wa¿niejszych by³a wprowadzena muzyka mp3, pó¼niej koloru, ró¿nych formatów ekranów (np. ekran panoramiczny – cinemascope), filmów trójwymiarowych (zob. IMAX), d¼wiêku stereofonicznego (Dolby Stereo). W dzisiejszych czasach za pomoc± internetu ka¿dy z nas mo¿e wrzuciæ do sieci np. ¶mieszne filmy. Jednym z ostatnich prze³omów by³o pojawienie siê technologii cyfrowej zarówno przy efektach inscenizacyjnych jak i przy rejestracji obrazu (High Definition). Dotyczy to szczególnie filmu animowanego, gdzie coraz powszechniejsza jest animacja 3D imituj±ca przestrzeñ trójwymiarow± (zobacz np. Final Fantasy – realistyczn± animacjê 3D, imituj±c± film aktorski).